کلوت

Aftab Kalout Eco Tour & Travel co

اورامان (هوارامان)

  اورامان یا به زبان کردی، هه ورامان، ناحیه ای وسیع و کوهستانی در جنوب کردستان است. واژه اورامان یا اورامن نوعی خوانندگی وگویندگی به زبان پهلوی و نیز نام دهی به نام اورامه است که این گونه خوانندگی در آن رایج بوده است. اورتن، یکی از سروده های دین زرتشتی نیز، ریشه این واژه دانسته شده است. آثار آتشکده های ساسانی، سنگ نوشته کوه زینانه و کتیبه ای به خط میخی و با قدمتی حدود هزاره دوم پیش از میلاد، بیانگر قدمت حیات اجتماعی در این دیار است.
اورامان دارای فرهنگی کهن است که به علت موقعیت سخت اقلیمی و دسترسی های دشوار، تقریباً دست نخورده باقی مانده است. شادابی، اصالت و مضامین عمیق و عرفانی در موسیقی و رقص کردی، این دو عنصر جدایی ناپذیر جشن ها و آیین ها، ریشه در باورهای تاریخی، قومی و مذهبی کردها دارد. دف، شمشال، نی، دهل و… از سازهایی هستند که در موسیقی کردی نواخته می شوند.
ده ها آبادی، با بافت پلکانی و معماری خاص خشکه چینی یا وشکه چین، بر دامنه های سرسبز اورامان غنوده اند. سقف خانه ها با تیر پوشیده و داخل آن ها با خاکی سفید، گل اندود می شود. مراسم باستانی پیر شالیار در اورامان تخت و جوشش خروشان چشمه بل در نزدیکی هجیج، از جلوه های دیدنی این دیار هستند.
موقعیت چشمه هاى پرآب، مراسم خاص و آداب و رسوم و وجود مقبره و مسجد پیر شالیار و به ویژه جمعیت و تعداد سکنه قابل توجه آن نشانگر اهمیت منطقه از زمان ساسانى است.


مردم اورامان همانند دیگر مردم کرد لباسی با آمیزه ای از رنگ و نقش بر تن می کنند. که اغلب توسط مردم محلی پارچه بافی می شود. مردم اورامان نیز همانند دیگر مردم سرزمین آریاییمان صنایع دستی منحصر بفردی دارند که از جمله آن ها می توان به دستباف*ها، قالی، گلیم، سجاده بافی، (موج، جاجیم)، شالبافی و تهیه پارچه های پشمی، گیوه دوزی، نازک کاری، منبت کاری، معرق، سفال گری، نمد مالی، زیور آلات محلی، سوزن دوزی، قرقره بافی، قلاب بافی، گل دوزی، پولک و منجوق دوزی، حصیر و سبد، بافت سیاه چادر، فلزکاری، ساخت آلات موسیقی اشاره کرد.از جمله موسیقی های رایج در این منطقه سپاه چمانه، چپله و کنالیل است، که در آن آواز و هنر فردی بیش از موسیقی به چشم می آید. رقص مردم این سرزمین نیز هلپرکی نامیده می شود که در تمام جشن ها و شادی ها به صورت دسته جمعی در آن شرکت می کنند.


شهرت اورامان علاوه بر طبیعت بکر و معماری خاصش مدیون آیین پیر شالیار است، که بعضی از مورخان قدمت آن را هزار ساله می دانند. این مراسم که مخصوص برگزاری مراسم عروسی پیر است، از ویژگی های ارزشمند روستای اورامان تخت است که مراسم عروسی پیر در آخرین چهارشنبه منتهی به 15 بهمن ماه برگزار و دیگر مراسم در آخرین چهارشنبه منتهی به 15 اردیبهشت برگزار می شود که مردم محلی آن را "کمسای" می نامند.هر ساله تعداد زیادی گوسفند در صبح روز چهارشنبه قربانی می شوند که این دام ها توسط اهالی و یا افراد روستاهای دیگر در اواخر پاییز به متولی تحویل داده می شود و او تا روز جشن از آن ها نگهداری می کند. تعداد گوسفندان گاه حتی به 80 راس نیز می رسد.گوشت های قربانی شده را بین اهالی روستا تقسیم می کنند و با مقداری از آن نوعی آش به نام «ولوشین» تهیه می کنند. از دیگر رسم های این آیین می توان به برپایی سماع عرفانی به شکل دسته جمعی و نواختن دف اشاره کرد.
اورامان، سرزمین پیران ماندگاری است که در آن زندگی کرده اند و به واسطه حضور پیر شالیار در این منطقه زیسته اند و حتی بعضی ها در آن مدفونند که تعداد آنها را ۹۹ نفر ذکر کرده اند. پیرانی همچون پیررستم، بابابیرو، پیرزرین، پیر چال، باباحیرانی، پیر داوود، پیروتی، یاپیروتی، یا پیر عزیز، پیر خالد، پیر قلم دار یا کرک غاز، شیخ روح الله، پیر عزیز، پیر محمد کوماسی که از کوهسار کرمان آمده و ملاجان الله که هرکدام از طرف پیر شالیار مأموریت خاصی داشته اند.



طراحی سایت توسط کاسپید