کلوت

Aftab Kalout Eco Tour & Travel co

نهر داریون

نهرداریون در دوره داریوش اول هخامنشی حفر شده و وظیفه آبیاری دشت میاناب شوشتر را داشته است. این نهر با شماره 4141 در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است. حفر کانال داریون را  برخی از متون تاریخی به دوره حکومت داریوش اول هخامنشی  نسبت می دهند که حدود قرن پنجم قبل از میلاد می باشد.

نهر داریون (دارا) پس از شاخه گرگر دومین کانال دست کند بزرگ شوشتر می باشد که زمینهای کشاورزی میان دو شاخه اصلی کارون و شاخه گرگر را به علت ارتفاع بالای این زمینها نسبت به رودخانه آبیاری می کند. داریون برگرفته از نام داریوش است. در نوشته مورخان یونانی داریوش را داریون معرفی می کنند. این نهر تنها سازه آبی شوشتر است که پس از گذشت قرنها همچنان نام بانی خویش را یدک می کشد. پل بند شادروان حدود 300 متر پایین تر از آبگیرهای نهر داریون سطح آب را برای سوار شدن بر نهر داریون بالا می آورد.


این نهر نه تنها آب مورد نیاز کشاورزی ساکنان شهر را تأمین می کند بلکه با حفر تونل های آب بر نیز مانند قنات آب را به درون شوادان(زیر زمین) منازل بافت قدیم هدایت می کرد. اگرچه بساری از مورخین پل بند شادروان را از سازه های آبی دوره ی ساسانی می دانند، اما با توجه به وجود نهر داریون در دوره هخامنشی و قرار داشتن ارتفاع آبگیرهای نهر داریون در فاصله ای بالاتر از سطح آب رودخانه در دوره کم آبی می توان به وجود پل بند شادروان در دوره هخامنشی نیز با قطعیت نظر داد و بطور حتم در دوران ساسانی مجدداً باز سازی شده است. در سالهای اخیر نهرداریون توسط وزارت نیرو بازسازی شده است. سر دهانه های این نهر در ساحل راست رودخانه شطیط درصخره های زیر قلعه سلاسل قرار دارد.




طراحی سایت توسط کاسپید